Harm terug op Nederlandse bodem

Waar John dinsdag de weblog eindigde ga ik nu verder. Dit was ook het punt waar onze wegen (gelukkig alleen fysiek) werden gescheiden. Op Managua Airport hebben we nog gezellig wat gedronken en ben ik zonder grondige inspecties door de douane gegaan en konden we, gescheiden door glas, nog naar elkaar zwaaien. Op naar Panama!


Op Panama had ik 2,5uur de tijd voor de overstap voor het KLM vliegtuig naar Amsterdam. Net voor het aan boord gaan was er een zware controle, zelfs met een drugshond. Alle handbagage werd gecheckt. Gelukkig kon ik, na afgeven van mijn tyrips, aan boord. En 10 uur later stond ik op Schiphol, waar mijn moeder en broer Ronald stonden om me thuis te brengen. Prima service! De 1ste nacht meteen geprobeerd mijn gewone slaaptijden op te pakken en dat ging prima na de waardeloze nachtrust in het vliegtuig.

Het is gek om hier weer te zijn. Nicaragua is een prachtig land om te zijn en de mensen zijn nog bijzonderder. Het was prachtig om te zien hoe Rieneke daar in de harten leeft. Het is bijzonder om te zien hoe ze mij in hun hart sluiten, zonder dat ik echt Spaans spreek of daar in de wijk heb gewerkt. Het is ook prachtig om weer in Nederland te zijn, bij familie en vrienden. Mijn Nica-reis zit er op. Benieuwd naar de verhalen van Nica-reizigers die er nog zijn...