Volg hier de reis van de bestuursleden van de Stichting Vrienden voor Nicaragua! (Familie Amperse - 7 juli tot en met 23 juli; Harm Postema - 29 juli tot en met 17 augustus; Familie Lindhout - 29 juli tot en met 26 augustus)
zaterdag 23 oktober 2010
zaterdag 28 augustus 2010
de vakantie zit erop
zaterdag 21 augustus 2010
weer terug naar een prachtige plek aan de pacific
Beste mensen,
Zoals jullie gelezen hebben, is Harm weer terug naar Nederland. Wij besloten om nog maar eens een paar dagen naar San Juan del Sur te gaan, naar Las Mananitas. Woensdagmorgen zijn we vetrokken, rustig door de heuvels richting Nandaime en naar Rivas. Nog wat spullen ingeslagen en zo tegen 12.00 waren we weer terug bij Las Mananitas. Sophie rende gelijk naar Grote Voet, Bandiet en Zwartje, de dieren bij het B&B van Alain en Elizabeth uit Canada. Daarna een duik in het zwembad.
Dit keer de auto maar eens laten staan, inmiddels meer dan 2000 km mee gereden, we weten niet of Corstiaan en Claudia daar zo blij mee zijn, maar de auto is inmiddels wel getest. Lekker te voet naar het strand. Zou een half uur lopen zijn, mits je de goede weg neemt. Wij liepen wat om en duurde nu 50 minuten. Een vlugge duik in het water, een colaatje, en weer terug lopen. Sophie gaf geen ik, op de terugweg dan, op de heenweg moest er wat overtuigingskracht aan te pas komen om wat bergen op te klimmen en weer af te dalen. Heerlijk nog even gezwommen en toen stond het avondeten al weer klaar, lasagna van het huis!
Donderdag hebben we de auto genomen en zijn naar Playa El Coco gereden. De weg was goed, de riviertjes waar we doorheen moesten, stonden laag, en bij Playa el Coco is inmiddels een zwembad gebouwd vlak aan het strand, waar iedereen toegang tot heeft die in het restaurant een hapje eet of een nachtje komt slapen. Het was heerlijk weer. Genoten van een lekkere stranddag.
Vrijdag wilden we weer naar het strand gaan lopen. Maar halverwege begon het te onweren. Dus zo rond 12.00 waren we weer terug bij ons huisje. Daar de hele middag en avond naar de regen gekeken en geluisterd. Soms oorverdovend, dan weer zachtjes tikkend. Tussen de buien door wat zwemmen en eten, emailtjes tikken, video kijken met Sophie (het B&B heeft gelukkig wel stroom, wordt opgewekt met een generator en opgeslagen in 20 accu's en over paar weken worden zonnecellen geinstalleerd).
Zaterdagmorgen scheen het zonnetje weer uitbundig. Heerlijk ontbijt met pannekoeken, fruit, sinasappelsapje, koffie en bananenbrood. We werden dit keer getrakteerd op een groep apen die in de bomen naast het huis van de eigenaar zaten. Een stuk of 8 bij elkaar, die van tak naar tak slingeren. Prachtig zo dicht in de buurt.
Al met al heerlijke stranddagen, lekker uitgerust en nu weer terug in Ticuantepe.
Goed weekeinde allemaal.
John en Marjan en Sophie Lindhout
Zoals jullie gelezen hebben, is Harm weer terug naar Nederland. Wij besloten om nog maar eens een paar dagen naar San Juan del Sur te gaan, naar Las Mananitas. Woensdagmorgen zijn we vetrokken, rustig door de heuvels richting Nandaime en naar Rivas. Nog wat spullen ingeslagen en zo tegen 12.00 waren we weer terug bij Las Mananitas. Sophie rende gelijk naar Grote Voet, Bandiet en Zwartje, de dieren bij het B&B van Alain en Elizabeth uit Canada. Daarna een duik in het zwembad.
Dit keer de auto maar eens laten staan, inmiddels meer dan 2000 km mee gereden, we weten niet of Corstiaan en Claudia daar zo blij mee zijn, maar de auto is inmiddels wel getest. Lekker te voet naar het strand. Zou een half uur lopen zijn, mits je de goede weg neemt. Wij liepen wat om en duurde nu 50 minuten. Een vlugge duik in het water, een colaatje, en weer terug lopen. Sophie gaf geen ik, op de terugweg dan, op de heenweg moest er wat overtuigingskracht aan te pas komen om wat bergen op te klimmen en weer af te dalen. Heerlijk nog even gezwommen en toen stond het avondeten al weer klaar, lasagna van het huis!
Donderdag hebben we de auto genomen en zijn naar Playa El Coco gereden. De weg was goed, de riviertjes waar we doorheen moesten, stonden laag, en bij Playa el Coco is inmiddels een zwembad gebouwd vlak aan het strand, waar iedereen toegang tot heeft die in het restaurant een hapje eet of een nachtje komt slapen. Het was heerlijk weer. Genoten van een lekkere stranddag.
Vrijdag wilden we weer naar het strand gaan lopen. Maar halverwege begon het te onweren. Dus zo rond 12.00 waren we weer terug bij ons huisje. Daar de hele middag en avond naar de regen gekeken en geluisterd. Soms oorverdovend, dan weer zachtjes tikkend. Tussen de buien door wat zwemmen en eten, emailtjes tikken, video kijken met Sophie (het B&B heeft gelukkig wel stroom, wordt opgewekt met een generator en opgeslagen in 20 accu's en over paar weken worden zonnecellen geinstalleerd).
Zaterdagmorgen scheen het zonnetje weer uitbundig. Heerlijk ontbijt met pannekoeken, fruit, sinasappelsapje, koffie en bananenbrood. We werden dit keer getrakteerd op een groep apen die in de bomen naast het huis van de eigenaar zaten. Een stuk of 8 bij elkaar, die van tak naar tak slingeren. Prachtig zo dicht in de buurt.
Al met al heerlijke stranddagen, lekker uitgerust en nu weer terug in Ticuantepe.
Goed weekeinde allemaal.
John en Marjan en Sophie Lindhout
donderdag 19 augustus 2010
Harm terug op Nederlandse bodem
Waar John dinsdag de weblog eindigde ga ik nu verder. Dit was ook het punt waar onze wegen (gelukkig alleen fysiek) werden gescheiden. Op Managua Airport hebben we nog gezellig wat gedronken en ben ik zonder grondige inspecties door de douane gegaan en konden we, gescheiden door glas, nog naar elkaar zwaaien. Op naar Panama!
Op Panama had ik 2,5uur de tijd voor de overstap voor het KLM vliegtuig naar Amsterdam. Net voor het aan boord gaan was er een zware controle, zelfs met een drugshond. Alle handbagage werd gecheckt. Gelukkig kon ik, na afgeven van mijn tyrips, aan boord. En 10 uur later stond ik op Schiphol, waar mijn moeder en broer Ronald stonden om me thuis te brengen. Prima service! De 1ste nacht meteen geprobeerd mijn gewone slaaptijden op te pakken en dat ging prima na de waardeloze nachtrust in het vliegtuig.
Het is gek om hier weer te zijn. Nicaragua is een prachtig land om te zijn en de mensen zijn nog bijzonderder. Het was prachtig om te zien hoe Rieneke daar in de harten leeft. Het is bijzonder om te zien hoe ze mij in hun hart sluiten, zonder dat ik echt Spaans spreek of daar in de wijk heb gewerkt. Het is ook prachtig om weer in Nederland te zijn, bij familie en vrienden. Mijn Nica-reis zit er op. Benieuwd naar de verhalen van Nica-reizigers die er nog zijn...
Op Panama had ik 2,5uur de tijd voor de overstap voor het KLM vliegtuig naar Amsterdam. Net voor het aan boord gaan was er een zware controle, zelfs met een drugshond. Alle handbagage werd gecheckt. Gelukkig kon ik, na afgeven van mijn tyrips, aan boord. En 10 uur later stond ik op Schiphol, waar mijn moeder en broer Ronald stonden om me thuis te brengen. Prima service! De 1ste nacht meteen geprobeerd mijn gewone slaaptijden op te pakken en dat ging prima na de waardeloze nachtrust in het vliegtuig.
Het is gek om hier weer te zijn. Nicaragua is een prachtig land om te zijn en de mensen zijn nog bijzonderder. Het was prachtig om te zien hoe Rieneke daar in de harten leeft. Het is bijzonder om te zien hoe ze mij in hun hart sluiten, zonder dat ik echt Spaans spreek of daar in de wijk heb gewerkt. Het is ook prachtig om weer in Nederland te zijn, bij familie en vrienden. Mijn Nica-reis zit er op. Benieuwd naar de verhalen van Nica-reizigers die er nog zijn...
dinsdag 17 augustus 2010
van hoofdstad naar ex hoofdstad
Beste lezers, vrienden van Nicaragua,
Gisteren was het de dag van de hoofdsteden. Als eerste naar Managua, de hoofdstad van Nicaragua, voor een bezoek aan de kleuterschool van Managua. De kinderen van de school in Hardegaryp, Friesland, hadden tekeningen gemaakt voor de leeftijdgenootjes in Managua. Die tekeningen werden door Harm uitgedeeld en met enthousiasme ontvangen. We kregen ook nieuwe tekeningen mee voor de school in Friesland en voor de school in Veenendaal. De Stichting Vrienden voor Nicaragua ondersteunt de kerk met de inrichting van de lokalen, de speeltoestellen, onderhoud, etc. De lopende kosten worden door INDEF gedragen met inzet van het onderwijsteam.
Na het bezoek aan de kleuterschool nog een korte tour door de wijk van Managua waar John en Marjan en 1999 tot 2001 gewerkt hebben en ook woonden. Een open rioolkanaal over waar ook weer huisjes op de rand staan, of beter gezegd, krotjes. Dat je hier kunt wonen! Een paar zijn voorzien van goede hoeksteunen en een goed dak door een bouwgroep in 2004. De rest staat op instorten. Hier wonen de armsten van de armen.
Na het bezoek aan de wijk nog even shoppen in Managua op de markt, een paar souvenirs voor Harm. Omdat Marjan en John daar weer iemand kennen, worden ze voor een habbekrats ingeslagen. Terwijl we op de markt zijn, wordt de auto gewassen en in de gaten gehouden. Zo is ook hier het one stop shoppen doorgedrongen.
Vanuit Managua op weg naar Granada...de ex hoofdstad van Nicaragua. En daar schrijven we vanavond verder over....omdat we nu Harm gaan wegbrengen....
Gisteren was het de dag van de hoofdsteden. Als eerste naar Managua, de hoofdstad van Nicaragua, voor een bezoek aan de kleuterschool van Managua. De kinderen van de school in Hardegaryp, Friesland, hadden tekeningen gemaakt voor de leeftijdgenootjes in Managua. Die tekeningen werden door Harm uitgedeeld en met enthousiasme ontvangen. We kregen ook nieuwe tekeningen mee voor de school in Friesland en voor de school in Veenendaal. De Stichting Vrienden voor Nicaragua ondersteunt de kerk met de inrichting van de lokalen, de speeltoestellen, onderhoud, etc. De lopende kosten worden door INDEF gedragen met inzet van het onderwijsteam.
Na het bezoek aan de kleuterschool nog een korte tour door de wijk van Managua waar John en Marjan en 1999 tot 2001 gewerkt hebben en ook woonden. Een open rioolkanaal over waar ook weer huisjes op de rand staan, of beter gezegd, krotjes. Dat je hier kunt wonen! Een paar zijn voorzien van goede hoeksteunen en een goed dak door een bouwgroep in 2004. De rest staat op instorten. Hier wonen de armsten van de armen.
Na het bezoek aan de wijk nog even shoppen in Managua op de markt, een paar souvenirs voor Harm. Omdat Marjan en John daar weer iemand kennen, worden ze voor een habbekrats ingeslagen. Terwijl we op de markt zijn, wordt de auto gewassen en in de gaten gehouden. Zo is ook hier het one stop shoppen doorgedrongen.
Vanuit Managua op weg naar Granada...de ex hoofdstad van Nicaragua. En daar schrijven we vanavond verder over....omdat we nu Harm gaan wegbrengen....
zondag 15 augustus 2010
Bezoekjes naar het Noorden en warmere oorden!
Hoog tijd voor een update van deze weblog! Donderdag begon anders dan gepland, Harm zijn gestel was, zogezegd, ongesteld en inmiddels weer zo goed als hersteld. Iets gegeten waar de darmen niet lekker op reageren en je plan loopt in de 'soep'. Of de 'prima' in de Weblog van hiervoor voor het restaurant kan blijven staan is dus de vraag. Maar goed, toch hebben we hier weer een mooie dag van kunnen maken. Marjan en Sophie hebben een moeder-dochter uitje gehad. Met de bus naar de markt in Masaya, echt genieten voor de dames. John en Harm zijn 's middags naar de wijk in Masaya gekomen. Daar zijn we samen met Irene op bezoek geweest bij mensen uit de wijk. Dit blijft indrukwekkend. En bovenal, om met de woorden van onze koningin te spreken, hartverwarmend. Naast één zondagdienst, is hier op een doordeweekse avond ook een dienst. Die van Masaya is op donderdagavond. Nadat we bij fam. Jiron (Irene, Scarleth & David en Andrea) gegeten hebben gaan we naar deze dienst. De man van Irene, Vicente, is een van de kerkleiders van deze gemeente, maar is door zijn werk maanden van huis. Erg jammer dat we hem deze vakantie niet kunnen ontmoeten.
Vrijdag moesten we vroeg op. We waren uitgenodigd door Mario om met zijn vrouw een verrassingstocht te doen met overnachting. Mario werkt bij de hulporganisatie PAC. Het blijkt dat we met zijn vrouw en een buurmeisje naar een verblijf van PAC gaan wat tegen de grens van Honduras ligt. Onderweg wil Mario graag een aantal dingen laten zien waar PAC mee bezig is, mooi om iemand enthousiast over zijn werk te horen praten en over kansen die er voor Nicaragua liggen. Het blijkt een lange autorit te worden, mede door het 'toeristische' tempo van onze gastheer. Maar om 5 uur zijn we er! En zijn we in het regenwoud op 1300 meter hoogte. Het duurt niet lang of de term regenwoud doet zijn naam eer aan. Wat een hoosbuien! En wat 'frio', koud! In onze slaapkamer leggen we overal kannetjes neer voor de druppen die door de golfplaten komen en 's nacht hebben we in lange broek en/of zelfs met trui aan geslapen. Ongelofelijk. De vorige nacht kon je bijna niet slapen van de warmte en draait de ventilator op volle kracht.
Josefina, de vrouw van Mario, heeft deze dagen overheerlijk voor ons gekookt. Mario heeft ons meegenomen naar een plantage van PAC en vervolgens ons meegestuurd met een gids het regenwoud in. Dit was een glibberige tocht, met flinke stijgingen, gladde afdalingen en acrobatische toeren door prikkeldraad. We snapten waarom Mario zelf niet meeging... Maar prachtig om te zien. De kou had in de loop van de ochtend plaatsgemaakt voor een lekker temperatuurtje van ongeveer 20 graden. De gids liet ons prachtige planten, bomen en uitzichten zien. We konden Honduras zien liggen. Na een overheerlijke maaltijd zijn we weer in de auto gestapt voor een 'toeristische' trip van 6 uur over 200km. De 1ste kilometers over chocolade (blubber)wegen met de 4-wheeldrive aan, om vervolgens stukje bij beetje betere wegen te krijgen.
Vandaag, zondag, was weer een bijzondere dag. De gemeente van Masaya had een afscheid voor Harm geregeld omdat dit zijn laatste zondag van deze vakantie in Nica was. Zaterdagavond kreeg John nog de vraag of hij zondag kon preken omdat de ingeplande persoon niet kon. John heeft over Ruth gesproken, die haar land verliet en in een onbekend land ging wonen. Ruth gaf haar leven in volle vertrouwen aan een God die ze alleen kende van haar aangetrouwde familie. Wat moet haar schoonmoeder Naomi toch in haar doen en laten een getuigenis hebben gegeven, dat Ruth zo aangesproken werd dat ze deze God ook wilde volgen. En wat kan Noami hierin ook een voorbeeld voor ons allemaal zijn. En bemoedigend dat dit vertrouwen in God standhoudt bij alle tegenslagen die Ruth te verwerken heeft. Waarom moest dit allemaal gebeuren. Voor Ruth en ons zoveel vragen. Voor Ruth kunnen we in het laatste hoofdstuk van het boek Ruth iets zien van wat God zijn plan was met Ruth en veel later in het geboorteregister van Jezus! Voor onze vragen kunnen we hier kracht uit halen om te blijven vertrouwen op God.
Na deze woorden van John, heeft de gemeente van Masaya op een overdadige manier laten blijken wat Rieneke voor haar betekend heeft en de liefde en verbondenheid die ze met Harm voelen. Er waren verschillende liederen en danspasjes ingestudeerd door de kindernevendienst, de vrouwenvereniging, de jeugdclub, een schoolklas, een jongen met playback van een gospel en een mime opvoering op de Spaanse Opwekking 488 'De kracht van Uw liefde'. Harm heeft een boekwerk gekregen met daarin persoonlijke boodschappen, een plakkaat met foto's en boven alles woorden van verbondenheid en liefde. Voor Harm is dit overweldigend om te ervaren. De onuitwisbare impact van wat Rieneke voor deze mensen betekend heeft, is hierin bijzonder voelbaar. De dienst is feestelijk afgesloten met drinken en koekjes die we hadden meegenomen. Na een gezellig en lekker middagmaal bij familie Jiron hebben we nog een aantal bezoekjes gebracht. Een bijzondere zondag!
Het fotoalbum is ook weer bijgewerkt: http://picasaweb.google.nl/johnlindhout/NicaReizigers
Vrijdag moesten we vroeg op. We waren uitgenodigd door Mario om met zijn vrouw een verrassingstocht te doen met overnachting. Mario werkt bij de hulporganisatie PAC. Het blijkt dat we met zijn vrouw en een buurmeisje naar een verblijf van PAC gaan wat tegen de grens van Honduras ligt. Onderweg wil Mario graag een aantal dingen laten zien waar PAC mee bezig is, mooi om iemand enthousiast over zijn werk te horen praten en over kansen die er voor Nicaragua liggen. Het blijkt een lange autorit te worden, mede door het 'toeristische' tempo van onze gastheer. Maar om 5 uur zijn we er! En zijn we in het regenwoud op 1300 meter hoogte. Het duurt niet lang of de term regenwoud doet zijn naam eer aan. Wat een hoosbuien! En wat 'frio', koud! In onze slaapkamer leggen we overal kannetjes neer voor de druppen die door de golfplaten komen en 's nacht hebben we in lange broek en/of zelfs met trui aan geslapen. Ongelofelijk. De vorige nacht kon je bijna niet slapen van de warmte en draait de ventilator op volle kracht.
Josefina, de vrouw van Mario, heeft deze dagen overheerlijk voor ons gekookt. Mario heeft ons meegenomen naar een plantage van PAC en vervolgens ons meegestuurd met een gids het regenwoud in. Dit was een glibberige tocht, met flinke stijgingen, gladde afdalingen en acrobatische toeren door prikkeldraad. We snapten waarom Mario zelf niet meeging... Maar prachtig om te zien. De kou had in de loop van de ochtend plaatsgemaakt voor een lekker temperatuurtje van ongeveer 20 graden. De gids liet ons prachtige planten, bomen en uitzichten zien. We konden Honduras zien liggen. Na een overheerlijke maaltijd zijn we weer in de auto gestapt voor een 'toeristische' trip van 6 uur over 200km. De 1ste kilometers over chocolade (blubber)wegen met de 4-wheeldrive aan, om vervolgens stukje bij beetje betere wegen te krijgen.
Vandaag, zondag, was weer een bijzondere dag. De gemeente van Masaya had een afscheid voor Harm geregeld omdat dit zijn laatste zondag van deze vakantie in Nica was. Zaterdagavond kreeg John nog de vraag of hij zondag kon preken omdat de ingeplande persoon niet kon. John heeft over Ruth gesproken, die haar land verliet en in een onbekend land ging wonen. Ruth gaf haar leven in volle vertrouwen aan een God die ze alleen kende van haar aangetrouwde familie. Wat moet haar schoonmoeder Naomi toch in haar doen en laten een getuigenis hebben gegeven, dat Ruth zo aangesproken werd dat ze deze God ook wilde volgen. En wat kan Noami hierin ook een voorbeeld voor ons allemaal zijn. En bemoedigend dat dit vertrouwen in God standhoudt bij alle tegenslagen die Ruth te verwerken heeft. Waarom moest dit allemaal gebeuren. Voor Ruth en ons zoveel vragen. Voor Ruth kunnen we in het laatste hoofdstuk van het boek Ruth iets zien van wat God zijn plan was met Ruth en veel later in het geboorteregister van Jezus! Voor onze vragen kunnen we hier kracht uit halen om te blijven vertrouwen op God.
Na deze woorden van John, heeft de gemeente van Masaya op een overdadige manier laten blijken wat Rieneke voor haar betekend heeft en de liefde en verbondenheid die ze met Harm voelen. Er waren verschillende liederen en danspasjes ingestudeerd door de kindernevendienst, de vrouwenvereniging, de jeugdclub, een schoolklas, een jongen met playback van een gospel en een mime opvoering op de Spaanse Opwekking 488 'De kracht van Uw liefde'. Harm heeft een boekwerk gekregen met daarin persoonlijke boodschappen, een plakkaat met foto's en boven alles woorden van verbondenheid en liefde. Voor Harm is dit overweldigend om te ervaren. De onuitwisbare impact van wat Rieneke voor deze mensen betekend heeft, is hierin bijzonder voelbaar. De dienst is feestelijk afgesloten met drinken en koekjes die we hadden meegenomen. Na een gezellig en lekker middagmaal bij familie Jiron hebben we nog een aantal bezoekjes gebracht. Een bijzondere zondag!
Het fotoalbum is ook weer bijgewerkt: http://picasaweb.google.nl/johnlindhout/NicaReizigers
woensdag 11 augustus 2010
Rondje San Rafael-Managua-Masaya
Na twee dagen de tourist uithangen, was het vandaag weer tijd voor bezoekjes aan onze vrienden hier en daarin verweven het werk van de Stichting. We zijn naar San Rafael geweest en hebben daar, samen met Milton, een aantal huisjes bezocht die afgelopen jaar door de bouwgroepen gebouwd zijn vanuit het project 'Los Rosales Florecerán' (De rozen zullen bloeien). Deze huisjes zijn gebouwd op het terrein waar ze al woonden, we konden de oude woonsituatie ook nog zien. Mooi is dat ze in hun eigen omgeving kunnen blijven wonen. En nog mooier om te zien hoe de golfplaten en pastic overkappingen en muurloze ruimtes vervangen worden door stenen huisjes met meerdere kamers. Het project is gericht op woonsituaties waar kinderen misbruikt kunnen worden, wat met name komt doordat gebroken gezinnen in één kamer wonen en slapen.
Als we door de wijk lopen wordt er overal geglimlacht na onze 'hola'. We voelen ons helemaal welkom. (Of het moet komen door Harm zijn verfrissende manier van uitspreken van deze Hola). Sophie steelt meteen de harten van de mensen, een vrolijk blond meisje met blauwe ogen, is iets wat mensen hier prachtig vinden. Blank is sowieso het ideaal. In reclames komen meestal licht getinte mensen voor.
We hebben ook het multifunctionele centrum bezocht 'La Fuente'(De Bron) wat door de bouwgroep van Nieuw-Lekkerland gebouwd is. Dit wordt gebruikt door de gemeenschap, voor cursussen, vakopleidingen, extra lessen spaans of bijv. wiskunde, een voedselprogramma van de regering. Ook mooi om te zien hoe zo'n gebouw in de gemeenschap z'n plek heeft.
In Managua hebben we Gersom & Grisselda bezocht. In 1999 hebben John & Marjan in dit huis gewoond. De deal die we hadden gesloten was dat zij de koffie verzorgden en wij de taart. Mooi om zo weer bij te praten over henzelf, de kerk in Managua en het werk wat zij doen voor Indef.
We hebben de dag afgesloten met een etentje met ds. Henk Minderhoud. Hannie is al in Nederland en Henk volgt volgende week. Henk had een nieuw restaurant uitgezocht en dat was weer helemaal prima! Het was erg gezellig. Ook het project 'Los Rosales Florecerán' kwam ter sprake. Om te zorgen dat mensen ook echt gescheiden gaan slapen, is er project gestart om bedden voor de 80 huisjes te regelen. Een goed bed kost hier €60. In Nederland is al geld opgehaald voor dit project, er mist nog €10.000. Wat zou dat prachtig zijn als we in de komende tijd dit geld binnen kunnen krijgen. Bezoeken in de wijk maken je enthousiast!
Hola!
John, Marjan Sophie en Harm
De foto's van de afgelopen dagen staan weer in het album:
Als we door de wijk lopen wordt er overal geglimlacht na onze 'hola'. We voelen ons helemaal welkom. (Of het moet komen door Harm zijn verfrissende manier van uitspreken van deze Hola). Sophie steelt meteen de harten van de mensen, een vrolijk blond meisje met blauwe ogen, is iets wat mensen hier prachtig vinden. Blank is sowieso het ideaal. In reclames komen meestal licht getinte mensen voor.
We hebben ook het multifunctionele centrum bezocht 'La Fuente'(De Bron) wat door de bouwgroep van Nieuw-Lekkerland gebouwd is. Dit wordt gebruikt door de gemeenschap, voor cursussen, vakopleidingen, extra lessen spaans of bijv. wiskunde, een voedselprogramma van de regering. Ook mooi om te zien hoe zo'n gebouw in de gemeenschap z'n plek heeft.
In Managua hebben we Gersom & Grisselda bezocht. In 1999 hebben John & Marjan in dit huis gewoond. De deal die we hadden gesloten was dat zij de koffie verzorgden en wij de taart. Mooi om zo weer bij te praten over henzelf, de kerk in Managua en het werk wat zij doen voor Indef.
We hebben de dag afgesloten met een etentje met ds. Henk Minderhoud. Hannie is al in Nederland en Henk volgt volgende week. Henk had een nieuw restaurant uitgezocht en dat was weer helemaal prima! Het was erg gezellig. Ook het project 'Los Rosales Florecerán' kwam ter sprake. Om te zorgen dat mensen ook echt gescheiden gaan slapen, is er project gestart om bedden voor de 80 huisjes te regelen. Een goed bed kost hier €60. In Nederland is al geld opgehaald voor dit project, er mist nog €10.000. Wat zou dat prachtig zijn als we in de komende tijd dit geld binnen kunnen krijgen. Bezoeken in de wijk maken je enthousiast!
Hola!
John, Marjan Sophie en Harm
De foto's van de afgelopen dagen staan weer in het album:
Water en nog eens water!
Beste mensen,
Het is regentijd in Nicaragua. Ondanks dat we in het zomertje zouden moeten zitten, de periode tussen 15 juli en 15 augustus waarin normaal gesproken minder regen valt, komt het hier soms met bakken tegelijk naar beneden. Vooral in de bergen en het noord westelijke deel van het land. We besloten maandagmorgen om maar eens die kant uit te gaan. Om precies te zijn, voor de kenners onder ons, 7km ten noorden van La Dalia.
We vetrokken zo rond 7.15 uit Ticuantepe met bestemming Matagalpa, 130 km verderop. De weg was goed en zo rond 9.30 zaten we aan het ontbijt. Rijst met banaan voor Sophie, Harm wat brood met ei en John een lekker bord met rijst en bonen (gallo pinto) en Marjan, heel gezond, een yoghurtje. Auto volgetankt en op weg naar het platteland van Nicaragua. Nog 40km redelijk verharde weg, asfalt vol met gaten, 1,5 uur over gedaan. En toen nog 7km onverhard waarvan 4km in slechte staat. Daar nog eens half uur over gereden.
Net na de middag waren we op de koffieboerdeij van 180 hectare op een hoogte van 1100 meter. Een prachtige plaats met een hotel gebouwd van boomstammen en hout met uitzicht over de bergen. Na een stevige lunch, het was inmiddels gaan regenen, hebben we de poncho's maar eens uitgepakt en aangedaan. Teva's aangedaan, oude korte broek en de bergen in. De gids (deze lodge is een all-inclusive - alleen je krijgt hier geen bandje om zoals in Spanje of Egypte - en dus is de gids gratis) stelde voor ons mee te nemen naar een waterval. Een leuk tocht door de bergen en om bij de waterval te komen moesten we wel twee keer de river oversteken die de waterval van water voorziet. Dat betekende dus tot meer dan kniehoogte door de stroom heen waden. Uitdagend voor ons allemaal en ook Sophie had er veel plezier in. Het klimmen en klauteren naar de waterval was zwaar maar het uitzicht zeker waard.
Na een heerlijke warme douche en wat lezen in de hangmatten op het balkon was er weer een warme maaltijd. Drie keer warm op een dag is toch best lekker. Heerlijke omelet gevuld met aardappel, rijst en bonen. Een flesje wijn erbij, spelletje Skip-bo, vlinders die om ons heen vliegen en heerlijk koel (toch 5-8 graden koeler in vergelijking met Managua). Dat slaapt heerlijk, met een dekentje over je heen.
Dinsdagmorgen worden we wakker met fikse regen. Het lijkt wel alsof we in de wolk zelf zitten. Water en nog eens water waar we tegenaan kijken. Gelukkig wordt het wat minder als we gaan ontbijten. Heerlijk ontbijt weer, voor de hele dag genoeg. We beginnen met verse frambozen en ananas, daarna een gebakken ei, rijst en bonen, kaas en gebakken banaan. Daarna zette de keuken nog een bord met pannekoeken neer. Daarmee kunnen we wel een paar uur verder in de bergen van het noorden van Nicaragua. Mooi is dat we hier met credit card kunnen afrekenen. Moet de goede man van de receptie wel even op dak gaan staan voor mobiele telefoon ontvangst om het kaartnummer te controleren. Na 10 minuten is dat gepiept en kunnen we er vandaar (na eerst nog wat heen en weer gereden te hebben voor een korte broek - voor meer details: informeer bij Harm!)
We vetrekken om 9.30 richting Jinotega over de binnenwegen. We rijden eerst nog wat verder van Matagalpa vandaan richting El Cua (voor de kenners onder ons), en dan bij de Penas Blancas in de richting van Abisinia en vandaar op weg naar Lago de Apenas en Jinotega. Zo tegen 12.15 rijden we dit stadje binnen. Prachtige tocht onderweg met vergezichten, steile klim en afdaling, smalle bruggetjes, af en toe de weg vragen, volgens de een zou het dan nog 50km moeten zijn en volgens de ander zou Jinotega om de hoek liggen. Prachtig welk perspectief mensen op afstanden hebben. Op een paard de bergen door is toch wat anders als met auto. Al met al zijn we blij weer vaste grond = asfalt, onder de voeten te hebben en niet dat gehobbel en gebobbel van de onverharde bergwegen.
In Jinotega lunchen we voor slechts 170 cordboas, iets meer dan 6 euro, en voor dat geld hebben we drie borden met rijst, vlees, kip, etc...en heerlijke verse vruchtendrankjes. Na wandeling, op zoek naar nagellak - voor details: vraag Marjan - en schoenenpoetsbeurt op straat, vertrekken we richting Managua.
Op ongeveer 60km van Managua treft ons een gigantische tropische regenbui. We kunnen nog maar 50 rijden en in een langzame stoet rijden we de bergen uit. Als de regen wat optrekt, durft iedereen weer wat harder. We worden ingehaald door een zwarte pick-up. Na een kilometer zien we voor ons opspattend water op de weg en direct daarna naast de weg opspattend water. Binnen een paar seconden realiseren we ons dat de auto voor ons van de weg is geschoten en in de sloot naast de weg is beland. We zijn de eerste auto die erbij komt en we stoppen. De zwarte pick-up ligt op zijn kant, waarschijnlijk na over de kop geslagen te zijn. Door de aquaplanning macht over het stuur verloren en in de berm gedoken naast de weg, die door de regenbui in een sloot is veranderd. John zet de gevarenlichten aan, springt uit de auto in de sloot en probeert de deur vast te houden die een van de passagiers al omhoog geduwd had. Harm springt ook in de sloot, water komt tot ver over de knie, probeert de deur aan de passagierskant open te houden. John grijpt naar wat armen die in de auto omhoog steken. 1 voor 1 worden de diverse passagiers uit de auto geholpen. Drie van de zes passagiers hebben wat hoofdwonden, de bestuurder, de vader van het gezin, wordt als laatste uit de auto gehaald. De oma durft de in de berm ontstane sloot niet over en Harm en John nemen haar tussenin. Uiteindelijk staat iedereen aan de kant van weg. Ze krijgen wat doeken omgeslagen van Marjan en de jongste dochter van 17 of 18 wordt door Marjan wat gekalmeerd. Daarna springen John en Harm en nog een aantal mannen weer de sloot in om de auto proberen op vier wielen te duwen. Met vereende krachten valt de pick-up weer op haar wielen. De jongste zoon van het gezin wurmt zich achter het stuur en probeert de moter te starten. Wonderwel slaat die direct aan. Complimenten voor Toyota, de 4 wheel drive wordt ingeschakeld en met wat gas rijdt de auto de sloot uit. De mensen hebben het gelukkig overleefd, slechts kleine wonden op het hoofd en ook de auto kon nog rijden (wel de ene alle blik in de kreukels en deel van wielkast eraf). We besluiten om nu maar weer verder te rijden en de nazorg aan andere gestopte automobilsten over te laten. Een bijzondere ervaring om dit zo voor je ogen te zien gebeuren, de eerste te moeten zijn die mensen uit de auto haalt en te realiseren dat ons dit ook had kunnen overkomen. We waren God dankbaar dat we weer veilig in ons huis in Ticuantepe kwamen.
Adios,
John, Marjan, Sophie en Harm
Het is regentijd in Nicaragua. Ondanks dat we in het zomertje zouden moeten zitten, de periode tussen 15 juli en 15 augustus waarin normaal gesproken minder regen valt, komt het hier soms met bakken tegelijk naar beneden. Vooral in de bergen en het noord westelijke deel van het land. We besloten maandagmorgen om maar eens die kant uit te gaan. Om precies te zijn, voor de kenners onder ons, 7km ten noorden van La Dalia.
We vetrokken zo rond 7.15 uit Ticuantepe met bestemming Matagalpa, 130 km verderop. De weg was goed en zo rond 9.30 zaten we aan het ontbijt. Rijst met banaan voor Sophie, Harm wat brood met ei en John een lekker bord met rijst en bonen (gallo pinto) en Marjan, heel gezond, een yoghurtje. Auto volgetankt en op weg naar het platteland van Nicaragua. Nog 40km redelijk verharde weg, asfalt vol met gaten, 1,5 uur over gedaan. En toen nog 7km onverhard waarvan 4km in slechte staat. Daar nog eens half uur over gereden.
Net na de middag waren we op de koffieboerdeij van 180 hectare op een hoogte van 1100 meter. Een prachtige plaats met een hotel gebouwd van boomstammen en hout met uitzicht over de bergen. Na een stevige lunch, het was inmiddels gaan regenen, hebben we de poncho's maar eens uitgepakt en aangedaan. Teva's aangedaan, oude korte broek en de bergen in. De gids (deze lodge is een all-inclusive - alleen je krijgt hier geen bandje om zoals in Spanje of Egypte - en dus is de gids gratis) stelde voor ons mee te nemen naar een waterval. Een leuk tocht door de bergen en om bij de waterval te komen moesten we wel twee keer de river oversteken die de waterval van water voorziet. Dat betekende dus tot meer dan kniehoogte door de stroom heen waden. Uitdagend voor ons allemaal en ook Sophie had er veel plezier in. Het klimmen en klauteren naar de waterval was zwaar maar het uitzicht zeker waard.
Na een heerlijke warme douche en wat lezen in de hangmatten op het balkon was er weer een warme maaltijd. Drie keer warm op een dag is toch best lekker. Heerlijke omelet gevuld met aardappel, rijst en bonen. Een flesje wijn erbij, spelletje Skip-bo, vlinders die om ons heen vliegen en heerlijk koel (toch 5-8 graden koeler in vergelijking met Managua). Dat slaapt heerlijk, met een dekentje over je heen.
Dinsdagmorgen worden we wakker met fikse regen. Het lijkt wel alsof we in de wolk zelf zitten. Water en nog eens water waar we tegenaan kijken. Gelukkig wordt het wat minder als we gaan ontbijten. Heerlijk ontbijt weer, voor de hele dag genoeg. We beginnen met verse frambozen en ananas, daarna een gebakken ei, rijst en bonen, kaas en gebakken banaan. Daarna zette de keuken nog een bord met pannekoeken neer. Daarmee kunnen we wel een paar uur verder in de bergen van het noorden van Nicaragua. Mooi is dat we hier met credit card kunnen afrekenen. Moet de goede man van de receptie wel even op dak gaan staan voor mobiele telefoon ontvangst om het kaartnummer te controleren. Na 10 minuten is dat gepiept en kunnen we er vandaar (na eerst nog wat heen en weer gereden te hebben voor een korte broek - voor meer details: informeer bij Harm!)
We vetrekken om 9.30 richting Jinotega over de binnenwegen. We rijden eerst nog wat verder van Matagalpa vandaan richting El Cua (voor de kenners onder ons), en dan bij de Penas Blancas in de richting van Abisinia en vandaar op weg naar Lago de Apenas en Jinotega. Zo tegen 12.15 rijden we dit stadje binnen. Prachtige tocht onderweg met vergezichten, steile klim en afdaling, smalle bruggetjes, af en toe de weg vragen, volgens de een zou het dan nog 50km moeten zijn en volgens de ander zou Jinotega om de hoek liggen. Prachtig welk perspectief mensen op afstanden hebben. Op een paard de bergen door is toch wat anders als met auto. Al met al zijn we blij weer vaste grond = asfalt, onder de voeten te hebben en niet dat gehobbel en gebobbel van de onverharde bergwegen.
In Jinotega lunchen we voor slechts 170 cordboas, iets meer dan 6 euro, en voor dat geld hebben we drie borden met rijst, vlees, kip, etc...en heerlijke verse vruchtendrankjes. Na wandeling, op zoek naar nagellak - voor details: vraag Marjan - en schoenenpoetsbeurt op straat, vertrekken we richting Managua.
Op ongeveer 60km van Managua treft ons een gigantische tropische regenbui. We kunnen nog maar 50 rijden en in een langzame stoet rijden we de bergen uit. Als de regen wat optrekt, durft iedereen weer wat harder. We worden ingehaald door een zwarte pick-up. Na een kilometer zien we voor ons opspattend water op de weg en direct daarna naast de weg opspattend water. Binnen een paar seconden realiseren we ons dat de auto voor ons van de weg is geschoten en in de sloot naast de weg is beland. We zijn de eerste auto die erbij komt en we stoppen. De zwarte pick-up ligt op zijn kant, waarschijnlijk na over de kop geslagen te zijn. Door de aquaplanning macht over het stuur verloren en in de berm gedoken naast de weg, die door de regenbui in een sloot is veranderd. John zet de gevarenlichten aan, springt uit de auto in de sloot en probeert de deur vast te houden die een van de passagiers al omhoog geduwd had. Harm springt ook in de sloot, water komt tot ver over de knie, probeert de deur aan de passagierskant open te houden. John grijpt naar wat armen die in de auto omhoog steken. 1 voor 1 worden de diverse passagiers uit de auto geholpen. Drie van de zes passagiers hebben wat hoofdwonden, de bestuurder, de vader van het gezin, wordt als laatste uit de auto gehaald. De oma durft de in de berm ontstane sloot niet over en Harm en John nemen haar tussenin. Uiteindelijk staat iedereen aan de kant van weg. Ze krijgen wat doeken omgeslagen van Marjan en de jongste dochter van 17 of 18 wordt door Marjan wat gekalmeerd. Daarna springen John en Harm en nog een aantal mannen weer de sloot in om de auto proberen op vier wielen te duwen. Met vereende krachten valt de pick-up weer op haar wielen. De jongste zoon van het gezin wurmt zich achter het stuur en probeert de moter te starten. Wonderwel slaat die direct aan. Complimenten voor Toyota, de 4 wheel drive wordt ingeschakeld en met wat gas rijdt de auto de sloot uit. De mensen hebben het gelukkig overleefd, slechts kleine wonden op het hoofd en ook de auto kon nog rijden (wel de ene alle blik in de kreukels en deel van wielkast eraf). We besluiten om nu maar weer verder te rijden en de nazorg aan andere gestopte automobilsten over te laten. Een bijzondere ervaring om dit zo voor je ogen te zien gebeuren, de eerste te moeten zijn die mensen uit de auto haalt en te realiseren dat ons dit ook had kunnen overkomen. We waren God dankbaar dat we weer veilig in ons huis in Ticuantepe kwamen.
Adios,
John, Marjan, Sophie en Harm
zondag 8 augustus 2010
de verloren zonen en dochters
Beste lezers,
We hadden dit weekeinde naar Ometepe gewild, van zaterdag tot en met maandag, maar door de autoproblemen, noodgedwongen in Managua. Maar om eerlijk te zijn was dat niet zo erg. De Iglesia Reformada van Managua had namelijk deze zondag een doopdienst. Een dienst waarin blijkt dat God doorgaat met Zijn werk, jonge mensen opzoekt in het bandeloze leven en uit jeugdbendes losweekt.
In de dienst werden 3 mensen gedoopt (een klein meisje van 8 maanden en een jong stelletje die komende zaterdag gaan trouwen), 2 mensen deden belijdenis van het geloof (als kind gedoopt in de Iglesia Reformada) en een echtpaar uit de gemeente wilden in het openbaar zonde belijden en voor God en de gemeente vergeving vragen van het leven dat ze geleefd hadden zonder God.
We werden om 10.00 op het strand verwacht in de buurt van Pochomil, een strandplaats aan de pacifische kust van Nicaragua. Het is hier de gewoonte (van alle protestantse kerken) om mensen te dopen door onderdompeling en dat wordt meestal in de zee of in een rivier gedaan. Om 10.30 begon de dienst in een onderkomen wat normaal gesproken als bar/backpacker hotel functioneert. Ds. Minderhoud preekte over de verloren zoon. Die mocht terugkomen bij de vader toen hij tot inkeer kwam van zijn zonden. Zijn vader ontving hem met open armen. Zo mogen we ook terugkomen bij de Vader als we afgedwaald zijn, als we als kind gedoopt zijn maar toch onze eigen weg zijn gegaan. De Vader staat op de uitkijk voor degenen die terug komen bij Hem. Het geloof werd beleden, de kinderdoop werd bevestigd en de jongeren werden welkom geheten als belijdend lid van de gemeente. Terug bij de Vader. Die een feestmaal aanricht. Hij sluit de verloren zonen en dochters weer in de armen.
Maar ook voor het jonge stel, die zaterdag gaan trouwen, staat Hij met open armen te wachten. Het meisje is lid geweest van de jeugdbende 'Los Chukis' in de wijk vlak bij de kerk in Managua. Door de programma's van INDEF (vakopleiding, pyschologische hulp, ondersteuning bij vinden van huisje/kamer, begeleiding/mentoring) is ze losgekomen uit het bendeleven. En nu wil ze radicaal er een punt achter zetten en een andere weg inslaan. Tot het inzicht gekomen dat ze haar leven van God los leefde, dat ze vastzat in zonde (berovingen, bedreigingen, geweld) en dat ze bij Jezus moet zijn voor een leven in vrede, voor een eeuwig leven.
De zee is onstuimig op het moment van de doop. Golven die over de mensen heenslaan. Water waarin gedoopt wordt, waarin de jonge gelovigen ondergaan, waarin de dood en ellende achtergelaten moet worden, en waaruit de gelovigen opstaan, met Hem, door Hem. Onder het dopen wordt er door een aantal gemeenteleden gezongen van de wetenschap dat Hij voor ons gestorven is. Het is wat rommelig door de onstuimige zee. Maar het symbool is duidelijk. De zonde afgewassen en met Hem een nieuw leven aanvangen. De jonge gelovige worden door Ds. Minderhoud en door ouderling Gerson Bonilla weer uit het water omhoog geholpen. Een prachtig gezicht. De ambtsdragers die klaar staan om mensen ook in het nieuwe leven te ondersteunen. Uitdagingen genoeg op de weg die voor ligt. Zeker in de het rauwe leven van de achterstandwijk waar de Iglesia Reformada van Managua als gemeente functioneert.
De belijdenis, schuldbelijdenis en doop is ook een voorbeeld voor andere bendeleden, straatjongeren. Ds. Minderhoud vraagt wie er gelooft dat de Vader nog steeds met open armen te wachten staat, op de uitkijk naar verloren zonen en dochters. Wie wil er zijn bendeleven en bandeloze leven achter zich laten en Jezus volgen. Aarzelend stapt een jongen naar voren. Ja...dat wil hij wel. Maar hoe? Een meisje van 'Los Chukis' komt ook naast ds. Minderhoud staan. Een jongen met tatoeages blijft op de achtergrond staan. Nu nog niet. Zullen zijn (ex) straatvrienden hem tot voorbeeld zijn, begin volgend jaar, als ze gedoopt worden. Ds. Minderhoud spreekt nog een paar jongeren aan. Een groepje van 6 of 7 jongeren komt in de kring staan. Gerson Bonilla bidt voor ze en dankt God dat deze mensen bereid zijn gemaakt om een andere weg in te slaan met hun leven. Ook wordt er om kracht en wijsheid gevraagd voor de mensen die de bijbelstudie/catechese zullen gaan geven aan deze jongeren. Nu komt er een periode van catechese. Misschien voor een aantal wel een periode waarin voor het eerst de bijbel open gaat, waarin ze gaan ontdekken wie ze zelf zijn en wie Jezus voor hen wil zijn. Een spannede periode ook. Er zal aan deze jongeren getrokken worden, door de straat, door de wijk, door de wereld. Volharden in het geloof. Ook dat zal onderdeel zijn van de weg die ingeslagen wordt. Verloren zonen en dochters die geroepen worden om naar huis te komen.
Na de dienst wordt er gegeten met elkaar, iedereen heeft zo zijn eigen eten meegenomen. Ds. Minderhoud krijgt een bordje rijst met vis aangeboden van gemeenteleden. Zo heeft iedereen wat te eten. De kinderen en jongeren nemen nog een duik in de zee. Misschien komen ze hier maar een paar keer in hun leven. Even er tussenuit, even uit de wijk, waarin armoede en problemen de boventoon voeren. Vandaag even niet. Nu is het feest want zonen en dochters die dood waren, zijn weer tot leven gekomen, ze waren verloren maar zijn teruggevonden!
In het fotoalbum zijn foto's van de dienst toegevoegd.http://picasaweb.google.nl/johnlindhout/NicaReizigers
We hadden dit weekeinde naar Ometepe gewild, van zaterdag tot en met maandag, maar door de autoproblemen, noodgedwongen in Managua. Maar om eerlijk te zijn was dat niet zo erg. De Iglesia Reformada van Managua had namelijk deze zondag een doopdienst. Een dienst waarin blijkt dat God doorgaat met Zijn werk, jonge mensen opzoekt in het bandeloze leven en uit jeugdbendes losweekt.
In de dienst werden 3 mensen gedoopt (een klein meisje van 8 maanden en een jong stelletje die komende zaterdag gaan trouwen), 2 mensen deden belijdenis van het geloof (als kind gedoopt in de Iglesia Reformada) en een echtpaar uit de gemeente wilden in het openbaar zonde belijden en voor God en de gemeente vergeving vragen van het leven dat ze geleefd hadden zonder God.
We werden om 10.00 op het strand verwacht in de buurt van Pochomil, een strandplaats aan de pacifische kust van Nicaragua. Het is hier de gewoonte (van alle protestantse kerken) om mensen te dopen door onderdompeling en dat wordt meestal in de zee of in een rivier gedaan. Om 10.30 begon de dienst in een onderkomen wat normaal gesproken als bar/backpacker hotel functioneert. Ds. Minderhoud preekte over de verloren zoon. Die mocht terugkomen bij de vader toen hij tot inkeer kwam van zijn zonden. Zijn vader ontving hem met open armen. Zo mogen we ook terugkomen bij de Vader als we afgedwaald zijn, als we als kind gedoopt zijn maar toch onze eigen weg zijn gegaan. De Vader staat op de uitkijk voor degenen die terug komen bij Hem. Het geloof werd beleden, de kinderdoop werd bevestigd en de jongeren werden welkom geheten als belijdend lid van de gemeente. Terug bij de Vader. Die een feestmaal aanricht. Hij sluit de verloren zonen en dochters weer in de armen.
Maar ook voor het jonge stel, die zaterdag gaan trouwen, staat Hij met open armen te wachten. Het meisje is lid geweest van de jeugdbende 'Los Chukis' in de wijk vlak bij de kerk in Managua. Door de programma's van INDEF (vakopleiding, pyschologische hulp, ondersteuning bij vinden van huisje/kamer, begeleiding/mentoring) is ze losgekomen uit het bendeleven. En nu wil ze radicaal er een punt achter zetten en een andere weg inslaan. Tot het inzicht gekomen dat ze haar leven van God los leefde, dat ze vastzat in zonde (berovingen, bedreigingen, geweld) en dat ze bij Jezus moet zijn voor een leven in vrede, voor een eeuwig leven.
De zee is onstuimig op het moment van de doop. Golven die over de mensen heenslaan. Water waarin gedoopt wordt, waarin de jonge gelovigen ondergaan, waarin de dood en ellende achtergelaten moet worden, en waaruit de gelovigen opstaan, met Hem, door Hem. Onder het dopen wordt er door een aantal gemeenteleden gezongen van de wetenschap dat Hij voor ons gestorven is. Het is wat rommelig door de onstuimige zee. Maar het symbool is duidelijk. De zonde afgewassen en met Hem een nieuw leven aanvangen. De jonge gelovige worden door Ds. Minderhoud en door ouderling Gerson Bonilla weer uit het water omhoog geholpen. Een prachtig gezicht. De ambtsdragers die klaar staan om mensen ook in het nieuwe leven te ondersteunen. Uitdagingen genoeg op de weg die voor ligt. Zeker in de het rauwe leven van de achterstandwijk waar de Iglesia Reformada van Managua als gemeente functioneert.
De belijdenis, schuldbelijdenis en doop is ook een voorbeeld voor andere bendeleden, straatjongeren. Ds. Minderhoud vraagt wie er gelooft dat de Vader nog steeds met open armen te wachten staat, op de uitkijk naar verloren zonen en dochters. Wie wil er zijn bendeleven en bandeloze leven achter zich laten en Jezus volgen. Aarzelend stapt een jongen naar voren. Ja...dat wil hij wel. Maar hoe? Een meisje van 'Los Chukis' komt ook naast ds. Minderhoud staan. Een jongen met tatoeages blijft op de achtergrond staan. Nu nog niet. Zullen zijn (ex) straatvrienden hem tot voorbeeld zijn, begin volgend jaar, als ze gedoopt worden. Ds. Minderhoud spreekt nog een paar jongeren aan. Een groepje van 6 of 7 jongeren komt in de kring staan. Gerson Bonilla bidt voor ze en dankt God dat deze mensen bereid zijn gemaakt om een andere weg in te slaan met hun leven. Ook wordt er om kracht en wijsheid gevraagd voor de mensen die de bijbelstudie/catechese zullen gaan geven aan deze jongeren. Nu komt er een periode van catechese. Misschien voor een aantal wel een periode waarin voor het eerst de bijbel open gaat, waarin ze gaan ontdekken wie ze zelf zijn en wie Jezus voor hen wil zijn. Een spannede periode ook. Er zal aan deze jongeren getrokken worden, door de straat, door de wijk, door de wereld. Volharden in het geloof. Ook dat zal onderdeel zijn van de weg die ingeslagen wordt. Verloren zonen en dochters die geroepen worden om naar huis te komen.
Na de dienst wordt er gegeten met elkaar, iedereen heeft zo zijn eigen eten meegenomen. Ds. Minderhoud krijgt een bordje rijst met vis aangeboden van gemeenteleden. Zo heeft iedereen wat te eten. De kinderen en jongeren nemen nog een duik in de zee. Misschien komen ze hier maar een paar keer in hun leven. Even er tussenuit, even uit de wijk, waarin armoede en problemen de boventoon voeren. Vandaag even niet. Nu is het feest want zonen en dochters die dood waren, zijn weer tot leven gekomen, ze waren verloren maar zijn teruggevonden!
In het fotoalbum zijn foto's van de dienst toegevoegd.http://picasaweb.google.nl/johnlindhout/NicaReizigers
zaterdag 7 augustus 2010
Batterij opladen
Vanmorgen hebben we als eerste een frisse accu in de auto laten zetten. Als het goed is kunnen we hiermee weer ongestoord de vakantie voortzetten. Natuurlijk moest er even gewacht worden. Deze tijd hebben we gebruikt voor een drankje. Als Nederlander kijk je dan even gek als je je cola in een plasticzakje krijgt met een rietje erin gestopt. De verkoper wil het flesje van de cola niet kwijt en giet daarom de cola over in een zakje. Zo simpel is 't. Inmiddels is de accu gearriveerd en wordt 'ie netjes gemonteerd.
Nu de batterij van de auto weer op sterkte is, willen wij hetzelfde bereiken . We gaan naar het vulkaanmeer Laguna de Apoyo, vlakbij Masaya. Dit is een volgelopen vulkaan met prachtige natuur. De brulaapjes waren ook weer van de partij, helaas niet gezien. Andrea Jiron hadden we nog gevraagd of ze mee wou en daar had ze zin in. Gezellig!
Zondag beloofd weer een bijzondere dag te worden. We hopen een doopdienst mee te maken van de gemeente van Managua. Deze diensten worden aan zee gehouden. Dus morgen met de gemeente naar de kust.
En tot slot, het fotoalbum is voor de afgelopen dagen weer bijgewerkt! http://picasaweb.google.nl/johnlindhout/NicaReizigers
Nu de batterij van de auto weer op sterkte is, willen wij hetzelfde bereiken . We gaan naar het vulkaanmeer Laguna de Apoyo, vlakbij Masaya. Dit is een volgelopen vulkaan met prachtige natuur. De brulaapjes waren ook weer van de partij, helaas niet gezien. Andrea Jiron hadden we nog gevraagd of ze mee wou en daar had ze zin in. Gezellig!
Zondag beloofd weer een bijzondere dag te worden. We hopen een doopdienst mee te maken van de gemeente van Managua. Deze diensten worden aan zee gehouden. Dus morgen met de gemeente naar de kust.
En tot slot, het fotoalbum is voor de afgelopen dagen weer bijgewerkt! http://picasaweb.google.nl/johnlindhout/NicaReizigers
vrijdag 6 augustus 2010
Netwerken of niet werken
Plannen waar laten maken is in Nica nog een grotere gok dan in Nederland. Die van ons zijn de afgelopen twee dagen in de war geschopt. Op zich geen groot probleem, onze auto wilde niet starten. Op zo'n moment komt John zijn netwerk in zijn mobiel goed van pas. Daar staan heel wat handige nummers in. En als we een goede taxichauffeur tegenkomen, gaat dat nummer er ook in, van een geschikte monteur evenzo, we wuifen vriendelijk naar iedereen want 'we weten maar nooit wanneer en waar we ze weer tegenkomen'. En zo is 't. Toch is een auto gerepareerd krijgen niet zomaar gefixed. Wachten is een schone zaak.
Gelukkig hebben we donderdag de kerkdienst waarin de overdracht van de huisjes van de Rijssense bouwgroep in gevierd werd, wel bijkunnen wonen. Dit was een mooie en feestelijke dienst, waarin over en weer dankwoorden en cadeaus werden uitgewisseld. Het is rijk om te geven en rijk om te krijgen. Je zag de band die tussen de Nica's en de Nederlanders ontstaan is. Ook wij mochten naar voren komen. John is door ds. Minderhoud flink in het zonnetje gezet ivm het werk wat hij voor de Stichting doet. Harm is in deze gemeente van San Rafael voorgesteld als de man van Rieneke. Ook in deze gemeente heeft Rieneke harten geraakt en dat merk je. Na de dienst was er eten en drinken voor de aanwezigen. Op de terugweg hebben we als taxi gediend. Onze broeders Gersom en een collega zijn in de kofferbak gestapt, wat hier voor de politie geen enkel probleem is. Die zat namelijk, zonder gordel om, naast John voorin. Helaas heeft John van deze bediende geen telefoonnummer aan zijn mobiele netwerk toegvoegd.
Vandaag zijn we met de bus naar de markt in Masaya geweest. Ze werken hier met oude Amerikaanse schoolbussen. De mensen zijn hier niet groot, dus dat past meestal best. De busen zitten propvol, het is goed oppassen voor je persoonlijke bezittingen. Harm zat bovenop een een wielkast met de knieen langs zijn oren. Hoort erbij. We hebben de oude en de nieuwe markt bezocht. Dit zijn overdekte markten, propvol en het stinkt er naar van alles. Maar we vonden het fijn om deze weer bezocht te hebben en weer leuke aankopen gedaan te kunnen hebben. Na dit bezoek zouden Harm en John de auto weer uit Managua halen, wat 1,5 uur zou moeten duren. Maar de auto werkte nog niet helemaal zo als we wilden. Het netwerk kwam weer van pas. Na bijna 6 uur waren we weer 'thuis'. Zo is elke dag weer anders en is geen dag zoals die gepland was.
Gelukkig hebben we donderdag de kerkdienst waarin de overdracht van de huisjes van de Rijssense bouwgroep in gevierd werd, wel bijkunnen wonen. Dit was een mooie en feestelijke dienst, waarin over en weer dankwoorden en cadeaus werden uitgewisseld. Het is rijk om te geven en rijk om te krijgen. Je zag de band die tussen de Nica's en de Nederlanders ontstaan is. Ook wij mochten naar voren komen. John is door ds. Minderhoud flink in het zonnetje gezet ivm het werk wat hij voor de Stichting doet. Harm is in deze gemeente van San Rafael voorgesteld als de man van Rieneke. Ook in deze gemeente heeft Rieneke harten geraakt en dat merk je. Na de dienst was er eten en drinken voor de aanwezigen. Op de terugweg hebben we als taxi gediend. Onze broeders Gersom en een collega zijn in de kofferbak gestapt, wat hier voor de politie geen enkel probleem is. Die zat namelijk, zonder gordel om, naast John voorin. Helaas heeft John van deze bediende geen telefoonnummer aan zijn mobiele netwerk toegvoegd.
Vandaag zijn we met de bus naar de markt in Masaya geweest. Ze werken hier met oude Amerikaanse schoolbussen. De mensen zijn hier niet groot, dus dat past meestal best. De busen zitten propvol, het is goed oppassen voor je persoonlijke bezittingen. Harm zat bovenop een een wielkast met de knieen langs zijn oren. Hoort erbij. We hebben de oude en de nieuwe markt bezocht. Dit zijn overdekte markten, propvol en het stinkt er naar van alles. Maar we vonden het fijn om deze weer bezocht te hebben en weer leuke aankopen gedaan te kunnen hebben. Na dit bezoek zouden Harm en John de auto weer uit Managua halen, wat 1,5 uur zou moeten duren. Maar de auto werkte nog niet helemaal zo als we wilden. Het netwerk kwam weer van pas. Na bijna 6 uur waren we weer 'thuis'. Zo is elke dag weer anders en is geen dag zoals die gepland was.
Abonneren op:
Reacties (Atom)