Prachtige bossen en de jungle van de stad!

Beste mensen,



Zaterdag hebben we de tourist uitgehangen. Even met de Lonely Planet op schoot en wat googlen en we besloten naar Chocoyero - El Brujo park te gaan. En klein natuurpark op slechts 13km van waar we wonen. Na 6,5 km moesten we de weg af en dan nog 7km off road naar het park. Het had gelukkig al een paar dagen niet geregend (we zitten hier in het zomertje van de regenperiode en dat betekent weer wat meer droog, zon en blauwe luchten) en we hadden geen 4 wheel drive nodig om er te komen.



In het park, entree slechts 50 cordobas = 1,90 euro p.p, een prachtige tocht gelopen van anderhalf uur door het bos. Mooi vlinders (de latijnse namen zijn we weer vergeten), gekwetter van parkieten en andere vogels. En zo af en toe het gebrul van de 'mono congo' of in goed engels de 'howler monkey' en aan het gebrul te horen in gewoon Nederlands een 'brulaap'. Maar niet gezien. Ze zaten in de bossen op de bergen rondom ons. Maar we hopen op andere plekken in Nicaragua ze nog wel te kunnen zien. Na wat steken van reuzenmieren, watervalletjes, kwamen we een liter vocht lichter weer bij de uitgang. Om weer wat verloren suikers toe te voegen aan onze lichamen, een coca colaatje bij de uitgang.

Daarna in de auto richting de zogenaamde 'pueblos blancos' = de witte dorpjes. Voor de kenners onder ons o.a. San Marcos. Daar bij een koffie een broodje steak voor de mannen en pannekoeken voor de vrouwen.

Via het bergplateau, waar het altijd het heerlijk waait, dalen we weer af naar de 'stadsjungle' van Managua. De pinnetjes van de autodeuren gaan naar beneden. Het gebeurt hier nog wel eens dat bij de stoplichten je deuren opengedaan worden en je spullen gestolen. Maar Managua was rustig deze middag. Op wat straatverkopers na die nieuwe ruitenwisserbladen, cashew noten, brood of andere dingen aan bieden bij de stoplichten. We stoppen even bij de nieuwe kathedraal van Managua, een bijzonder gebouw, dat neergezet is nadat de grote aarbeving van 1972 de oude kathedraal bijna in stukken in elkaar liet vallen. (voor foto: klik op de kleine fotootjes boven aan de pagina van deze blog). Op de stoep voor de ingang van de kathedraal zitten wat bedelaars (net zoals in de tijd van bijbel bij de ingang van de tempel), o.a. een vrouw met haar magere kindje. Daar kunnen we niet aan voorbij lopen. Ze krijgt van Sophie een aalmoes in haar handen gedrukt. We krijgen een glimlach terug als wisselgeld. Waar zou deze vrouw wonen, in een krotje, heeft ze een huisje of leeft ze op straat, hoe zal het met haar leven verder gaan. In de kathedraal knielen de mensen bij het beeld van Jezus aan het kruis. Hoewel we als protestanten niet zoveel met beelden hebben, is het toch wel heel mooi als mensen de kerk binnen zomaar even binnen lopen, neerknielen en hun zorgen bij God te brengen (of is dat we denken dat ze bij God brengen en danken ze Hem vooral). De kathedraal biedt de mogelijkheid om het harde leven van de stadsjungle te verbinden met boven, met God. Mensen die toevlucht zoeken bij de God die alles geschapen heeft en het leven in stand houdt. Maar een gebouw geeft geen barmhartigheid. De barmhartigheid die God wil geven, mogen wij vertegenwoordigen. Kansen genoeg in deze stad om iets te laten zien van een barmhartige God. Overal om je heen zie je mensen die proberen te overleven. Wat doen wij? Draaien we ons om omdat we op vakantie zijn en willen genieten of laten we ons raken, aanraken en in beweging zetten. Wat doe jij daar in Nederland mee?

Na de kathedraal waren we uitgenodigd in het nationale theater Ruben Dario aan de rand van het meer van Managua. Daar gaf de natinale dansschool een uitvoering. De diverse groepen van kinderen (we waren daar op uitnodiging van Noel & Jessica Flores - dochter zit op dansen op deze school) lieten ons de traditionele dansen zien zoals el Gueguense. Mooi om te zien en wat 'cultuur te doen'. Na de theatervoorstelling nog even een drankje in de nieuw gebouwde haven aan het meer van Managua. Bijzonder om hier overal de vlaggen van het FSLN te zien (de partij - beweging die de revolutie van 1979 in gang heeft gezet) op de publieke gebouwen. Blijkaar is er niet zo iets als neutrale instituties van de staat en is alles politiek. Toch zouden we in Nederland wel wat verbaasd zijn als we de vlag van de PVV of CDA op het ministerie van Buitenlandse Zaken zagen wapperen. Gedoogsteun of niet. Dat kan toch echt niet.

De dag was weer voorbij na een hamburger, pasta of broodje in het food court van het grote winkelcentrum aan de rand van de stad (voor de kenners: Galarias Santa Domingo). Een fikse tropische regenbui hield ons even binnen. Wonderwel was de bui nogal plaatselijk en ons wasje dat thuis te drogen hing, slechts 10 km daar vandaan, was gewoon nog droog.

Met vriendelijke groet,
John