Water en nog eens water!

Beste mensen,

Het is regentijd in Nicaragua. Ondanks dat we in het zomertje zouden moeten zitten, de periode tussen 15 juli en 15 augustus waarin normaal gesproken minder regen valt, komt het hier soms met bakken tegelijk naar beneden. Vooral in de bergen en het noord westelijke deel van het land. We besloten maandagmorgen om maar eens die kant uit te gaan. Om precies te zijn, voor de kenners onder ons, 7km ten noorden van La Dalia.

We vetrokken zo rond 7.15 uit Ticuantepe met bestemming Matagalpa, 130 km verderop. De weg was goed en zo rond 9.30 zaten we aan het ontbijt. Rijst met banaan voor Sophie, Harm wat brood met ei en John een lekker bord met rijst en bonen (gallo pinto) en Marjan, heel gezond, een yoghurtje. Auto volgetankt en op weg naar het platteland van Nicaragua. Nog 40km redelijk verharde weg, asfalt vol met gaten, 1,5 uur over gedaan. En toen nog 7km onverhard waarvan 4km in slechte staat. Daar nog eens half uur over gereden.

Net na de middag waren we op de koffieboerdeij van 180 hectare op een hoogte van 1100 meter. Een prachtige plaats met een hotel gebouwd van boomstammen en hout met uitzicht over de bergen. Na een stevige lunch, het was inmiddels gaan regenen, hebben we de poncho's maar eens uitgepakt en aangedaan. Teva's aangedaan, oude korte broek en de bergen in. De gids (deze lodge is een all-inclusive - alleen je krijgt hier geen bandje om zoals in Spanje of Egypte - en dus is de gids gratis) stelde voor ons mee te nemen naar een waterval. Een leuk tocht door de bergen en om bij de waterval te komen moesten we wel twee keer de river oversteken die de waterval van water voorziet. Dat betekende dus tot meer dan kniehoogte door de stroom heen waden. Uitdagend voor ons allemaal en ook Sophie had er veel plezier in. Het klimmen en klauteren naar de waterval was zwaar maar het uitzicht zeker waard.

Na een heerlijke warme douche en wat lezen in de hangmatten op het balkon was er weer een warme maaltijd. Drie keer warm op een dag is toch best lekker. Heerlijke omelet gevuld met aardappel, rijst en bonen. Een flesje wijn erbij, spelletje Skip-bo, vlinders die om ons heen vliegen en heerlijk koel (toch 5-8 graden koeler in vergelijking met Managua). Dat slaapt heerlijk, met een dekentje over je heen.

Dinsdagmorgen worden we wakker met fikse regen. Het lijkt wel alsof we in de wolk zelf zitten. Water en nog eens water waar we tegenaan kijken. Gelukkig wordt het wat minder als we gaan ontbijten. Heerlijk ontbijt weer, voor de hele dag genoeg. We beginnen met verse frambozen en ananas, daarna een gebakken ei, rijst en bonen, kaas en gebakken banaan. Daarna zette de keuken nog een bord met pannekoeken neer. Daarmee kunnen we wel een paar uur verder in de bergen van het noorden van Nicaragua. Mooi is dat we hier met credit card kunnen afrekenen. Moet de goede man van de receptie wel even op dak gaan staan voor mobiele telefoon ontvangst om het kaartnummer te controleren. Na 10 minuten is dat gepiept en kunnen we er vandaar (na eerst nog wat heen en weer gereden te hebben voor een korte broek - voor meer details: informeer bij Harm!)

We vetrekken om 9.30 richting Jinotega over de binnenwegen. We rijden eerst nog wat verder van Matagalpa vandaan richting El Cua (voor de kenners onder ons), en dan bij de Penas Blancas in de richting van Abisinia en vandaar op weg naar Lago de Apenas en Jinotega. Zo tegen 12.15 rijden we dit stadje binnen. Prachtige tocht onderweg met vergezichten, steile klim en afdaling, smalle bruggetjes, af en toe de weg vragen, volgens de een zou het dan nog 50km moeten zijn en volgens de ander zou Jinotega om de hoek liggen. Prachtig welk perspectief mensen op afstanden hebben. Op een paard de bergen door is toch wat anders als met auto. Al met al zijn we blij weer vaste grond = asfalt, onder de voeten te hebben en niet dat gehobbel en gebobbel van de onverharde bergwegen.

In Jinotega lunchen we voor slechts 170 cordboas, iets meer dan 6 euro, en voor dat geld hebben we drie borden met rijst, vlees, kip, etc...en heerlijke verse vruchtendrankjes. Na wandeling, op zoek naar nagellak - voor details: vraag Marjan - en schoenenpoetsbeurt op straat, vertrekken we richting Managua.

Op ongeveer 60km van Managua treft ons een gigantische tropische regenbui. We kunnen nog maar 50 rijden en in een langzame stoet rijden we de bergen uit. Als de regen wat optrekt, durft iedereen weer wat harder. We worden ingehaald door een zwarte pick-up. Na een kilometer zien we voor ons opspattend water op de weg en direct daarna naast de weg opspattend water. Binnen een paar seconden realiseren we ons dat de auto voor ons van de weg is geschoten en in de sloot naast de weg is beland. We zijn de eerste auto die erbij komt en we stoppen. De zwarte pick-up ligt op zijn kant, waarschijnlijk na over de kop geslagen te zijn. Door de aquaplanning macht over het stuur verloren en in de berm gedoken naast de weg, die door de regenbui in een sloot is veranderd. John zet de gevarenlichten aan, springt uit de auto in de sloot en probeert de deur vast te houden die een van de passagiers al omhoog geduwd had. Harm springt ook in de sloot, water komt tot ver over de knie, probeert de deur aan de passagierskant open te houden. John grijpt naar wat armen die in de auto omhoog steken. 1 voor 1 worden de diverse passagiers uit de auto geholpen. Drie van de zes passagiers hebben wat hoofdwonden, de bestuurder, de vader van het gezin, wordt als laatste uit de auto gehaald. De oma durft de in de berm ontstane sloot niet over en Harm en John nemen haar tussenin. Uiteindelijk staat iedereen aan de kant van weg. Ze krijgen wat doeken omgeslagen van Marjan en de jongste dochter van 17 of 18 wordt door Marjan wat gekalmeerd. Daarna springen John en Harm en nog een aantal mannen weer de sloot in om de auto proberen op vier wielen te duwen. Met vereende krachten valt de pick-up weer op haar wielen. De jongste zoon van het gezin wurmt zich achter het stuur en probeert de moter te starten. Wonderwel slaat die direct aan. Complimenten voor Toyota, de 4 wheel drive wordt ingeschakeld en met wat gas rijdt de auto de sloot uit. De mensen hebben het gelukkig overleefd, slechts kleine wonden op het hoofd en ook de auto kon nog rijden (wel de ene alle blik in de kreukels en deel van wielkast eraf). We besluiten om nu maar weer verder te rijden en de nazorg aan andere gestopte automobilsten over te laten. Een bijzondere ervaring om dit zo voor je ogen te zien gebeuren, de eerste te moeten zijn die mensen uit de auto haalt en te realiseren dat ons dit ook had kunnen overkomen. We waren God dankbaar dat we weer veilig in ons huis in Ticuantepe kwamen.

Adios,
John, Marjan, Sophie en Harm