Aangekomen!

Beste mensen,

Nicaragua ligt niet naast de deur. Dat merk je weer eens als je 10 uur lang in een economy class stoel hangt op weg naar Panama. We begonnen de reis met een uur vertraging op Schiphol. Door een beetje gas bij te geven, kwamen we toch precies op geplande aankomsttijd aan in Panama. Ongelooflijk hoe die stad en luchthaven groeit. John was hier voor het eerst in 1995, toen de KLM nog via Curacao en Panama naar Costa Rica vloeg, en toen was het een kleine luchthaven met een paar gates. Na een korte overstap het laatste stukje naar Managua. Sophie ging lekker slapen en werd pas weer wakker toen we in Managua bij de gate stonden.

Nicaragua is toch niet zo ver weg. De aankomst was goed in Managua. Zonder wachten door de migratie heen (touristenbelasting is vorige week net van USD 5 naar USD 10 verhoogd en toen we vroegen wat we daar dan extra voor kregen tijdens ons bezoek bleef het stil!), de koffers stonden al klaar (complimenten voor Copa Airlines) en buiten stonden Scarleth, David en Andrea Jiron ons op te wachten. Het was goed om ze weer te zien na anderhalf jaar. Elvin Rodriguez, de neef van Corstiaan en Claudia van Aalsburg, waar we huis en auto van gebruiken, stond klaar om ons op te halen en naar Ticuantepe te bregen.

Nicaragua komt dichtbij. Voor Harm Postema was de aankomst in Nicaragua wel een moment waarop gedachten zich vermenigvuldigen. Voor het laatst was hij hier in 2005 voor vakantie en de bruiloft van Corstiaan en Claudia. Toen met Rieneke. In december 2008 was alles al gerergeld om weer op bezoek te gaan in Nicaragua. Door het plotselinge overlijden van Rieneke ging dat niet door. Nu weer terug in Nicaragua en dan dringt het besef door dat hij hier in 2005 op de luchthaven stond met Rieneke, dat Scarleth, David en Andra Jiron horen bij het leven met Rieneke. Herinneringen uit het verleden bij de luchthaven, de ontmoeting met de familie Jiron, het straatbeeld, zijn automatisch gekoppeld aan Rieneke. Dan komt Nicaragua opeens heel dichtbij en dringt door in onze harten. Er is een band met dit land. Een bijzondere band. Een band die verdriet oproept vanwege verlies van Rieneke, die ook hier een bijzondere plek heeft in de harten van mensen. Een band die ook tot vreugde stemt. Vriendschappen die over grenzen heen gaan. En de extra dimensie is ook hier de broederschap en zusterschap in het geloof in Jezus Christus. Een bijzondere band met de mensen in Nicaragua. Omdat er gedeelde emoties zijn. Maar nog meer omdat we het geloof in die ene God met elkaar delen. Die God die heel Zijn aarde regeert en in alles en door alles een bedoeling met onze levens heeft.

Op moment van schrijven is het hier 7.00 in de morgen, de lucht is blauw met wat sluierwolken, inmiddels 27 graden en we zijn heerlijk wat koffie aan maken van in Nicaragua geproduceerde koffiebonen. We hopen de weblog regelmatig bij te houden. Met informatie over dit land en zo nu en dan ook een inkijkje in hoe we dingen beleven, hoe het gaat met de jonge kerk hier, met de resultaten van ontwikkeling, van projecten die door de St. Vrienden voor Nicaragua gefinancierd zijn.

Met vriendelijke groet,
John & Marjan Lindhout, Sophie
Harm Postema