Het land van meren en vulkanen

Beste mensen,

We zijn hier op het moment dat we dit schrijven al weer 48 uur. Voor ons gevoel al meer dan een week. De warmte, de vochtigheid, de natuur, de herrie, de ontmoetingen met Irene en haar gezin, Martha Solis en anderen, laten veel indrukken achter. En dat geeft een gevoel dat we al veel gezien en gedaan hebben. Maar even terug naar de vrijdag....

Als ontbijt hadden we vrijdagmorgen niet zoveel te eten. Wat crackertjes, koekjes en koffie. Een heerlijk ontbijt vergeleken met wat veel mensen hier niet ontbijten omdat ze niets hebben. Maar een broodje kaas had wel lekker geweest. De eerste trip deze vakantie was dan ook gelijk naar La Colonia, de grote supermarkt vlak in de buurt van het huis waar we wonen. Een supermarkt waar ze werkelijk alles in de schappen hebben liggen. Zelfs Edammer kaas (of iets wat daar op lijkt). De supermarkt is een dochter van Walmart in de VS en het assortiment is heel amerikaans met prijzen zoals we die in Nederland gewend zijn. Maar is deze supermarkt misschien niet het beeld van de kloof tussen rijk en arm. Rijk gevulde schappen in een land waar het grootste deel van de bevolking deze supermarkt nooit van binnen zien.

Na de lunch zijn we richting Catarina gegaan. Het was prachtig weer. 31 graden met zo nu en dan van die prachtige Hollandse wolken. Het uitzicht was heel mooi vandaag aan de rand van de volgelopen vulkaankrater. In Catarina sta je op de rand van de krater en kijk je op het meer dat onstaan is en over de rand van de krater aan de andere kant, ligt Granada, een prachtig koloniaal stadje. Sophie wilde gelijk weer een handgemaakt kettinkje kopen. Het was bij de kraampjes bijzonder warm. Maar overal is coca cola te koop. Dat is wel handig als je veel zweet en dus suikers kwijtraakt.

Toen op weg naar het terrein van de kerk in Masaya. Naar de familie Jiron. Henk Minderhoud was ook thuis. Goed om elkaar zo weer te zien in Nicaragua. Irene had cake gekocht en bediende ons met cake en cola. Het was wel heel warm in huis en met een hoge luchtvochtigheid valt het zwaar om actief een gesprek te voeren. Maar in dit geval waren er weinig woorden nodig. Blikken ontmoeten elkaar en de gedachten gingen terug naar Rieneke. Het was dit huis waar Rieneke ook een jaar lang gewoond had, toen in 1999 en 2000 en waar ze later nog diverse malen terug was geweest en waar Harm en Rieneke en broer Ronald ook in 2005 regelmatig over de vloer kwamen. Rieneke was aanwezig. In gedachten maar ook op foto aan de muur. Een plek, een huis, een omgeving die bij Harm vooral associaties met Rieneke oproepen. Maar ook voor Irene, Scarleth, Irene is het ontmoeten van Harm vooral ook weer teruggaan met de gedachten naar Rieneke. Een bijzonder ontmoeting. Irene zei bij het afscheid tegen Harm: je bent hier altijd van harte welkom en ons staat voor je open, zoals het voor Rieneke op stond.

Toen we om 18.00 wegreden bij Irene zouden we thuis gaan koken. Maar daar had niemand zin in. Dus zijn we maar even bij een restaurant gestopt. Voor de kenners onder de lezers: Pollo Narcys. Sophie kan daar lekker spelen en het eten is goed en niet te duur. We kwamen moe thus en lagen net na negenen lekker op ons bed.

Hartelijke groet uit Nicaragua.
John, Marjan, Sophie en Harm.