Eerste zondag in Nica

Beste Mensen,

Vandaag de 1ste zondag in Nica. Om half 10 vertrekken we naar de kerk in Masaya. Ook gaan we met Irene de wijk in mensen te bezoeken waar Rieneke een bijzondere band mee had.

Deze zondag is er een bijzondere dienst. Een meisje wordt 15 jaar en daar wordt in Nicaragua een feest/ceremonie voor gehouden. 15 is de leeftijd dat meisjes als volwassen worden gezien. Deze overgang moet gevierd worden. Zoals bij elk gelegenheid in Nica, staat de muziek hard aan. Er hangen roze ballonnen en het meisje zit voor in de kerk op een roze stoel. In de dienst wordt haar een roos aangeboden, die eigenlijk roze had moeten zijn. Maar vandaag waren die op en werd het een rode. Ds Minderhoud legt uit dat rozen prachtige bloemen zijn en dat ze teer zijn. Het meisje vindt de roos erg mooi. Zo mooi vindt God ons ook en zal voor ons zorgen ook op de tere momenten. Ds Minderhoud vraagt of ze de roos aan wil nemen en daarmee ook haar leven aan God wil geven. Ze overdenkt de vraag en neemt de roos aan! Na deze dienst worden we, samen met de bouwgroep uit Rijssen, uitgenodigd bij de mensen thuis. Een groot feest, met live muziek (ook weer meer dan onze oren strelen), eten, drinken en tot slot taart. Voor ons Nederlanders is het balans vinden tussen gastvrijheid aannemen en weten wat je kunt eten. Prachtig om de gastvrijheid te ervaren. Hoe ze het weinige wat ze hebben, met ons willen delen. Als er feest is willen ze hun armoede even vergeten en moet genoten worden.



's Middags gaan we met Irene, van het kerkleiders echtpaar en de familie waar Rieneke bij in gewoond heeft, de wijk in. Bijzonder om bij de mensen thuis te komen. Overal worden foto's van Rieneke te voorschijn gehaald, zelfs onderweg laat iemand een foto op zijn telefoon van Rieneke zien. (Ja ondanks de armoede, zijn er mobiele telefoons waar je foto's mee kunt maken.) Deze bezoeken maken diepe indruk, je voelt de onderlinge liefde die er is. Je vergeet bijna de armoede te zien. Toch maken de leefomstandigheden weer diepe indruk. Je weet 't, maar nu je de armoede weer ziet en ruikt, raakt het je hart opnieuw. De mensen zien hetgeen wat zij hebben als zegen, om jaloers op te worden! Wat ook raakt is hoe Rieneke haar laaste bezoek in 2008 beleefd wordt. Mensen zien dit echt als een afscheidbezoek. Van meerdere mensen hebben we gehoord dat Rieneke afscheid genomen heeft met de woorden 'Tot de de volgende keer! En als dat hier niet is dan ontmoeten we elkaar boven!'